Αν η ζωή μου ήταν σενάριο, ο αφηγητής θα έλεγε στο τέλος κάθε σκηνής:
“ Κι αφού τα έκανε σκατά, πήγε προς στο κρεβάτι, και έκλαιγε με τις ώρες, σκεπτόμενος πόσο απαίσια είναι όλα”
More you might like
“Τ’ αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει.”
—
Κώστας Καρυωτάκης,
“Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραμάτων.” (1919)
Ίσως
Η λέξη που ακροβατεί ανάμεσα στο σίγουρο των καταστάσεων και στο χάος τους.
“Πες μου,με θες;”
Ανάβει τσιγάρο. Δεύτερο. Τρίτο.
Σιωπή.
Η απορία παραμένει.
Η απάντηση,κρύβεται μέσα στην ίδια την ερώτηση.
“Σε θέλω”
Αλλά ίσως και να μην το εννοεί.
Ίσως.
Η λέξη της αμφιβολίας.
Καλώς ήρθες στην παράνοια.
